Komu bije dzwon

Poszukiwałem właściwego słowa. Brzmienia, które zakoduje moją fascynację. "Soczysta". Dziwaczne, wiem. To słowo jednak najlepiej oddaje gorąc, który czułem, kiedy tam z nimi byłem. W hiszpańskich górach. Ta opowieść jest niezwykle soczysta. Wojna jest w niej soczysta. I miłość jest soczysta. Soczysta jest zabawa, ból, walka i siła. Ociekają sokiem kreślone z rozmachem sceny. Publiczny lincz. Walka z bykiem ostatnia. Roberta noce i Króliczka. Rozmowa z generałem. I jeszcze. I każda. Czytam dialogi w jaskini. Kapie z nich winem i srebrem. Widzę ludzi. Prócz ślicznej Marii - same paskudy. A jak przyjemnie się patrzy. Na wyraźne kontury. Na subtelne odcienie. Szalone kreacje. Po lekturze dzieła rzekłem, że nie odważę się pisać. Tak nie potrafię, a chałturzyć nie chcę.