Komornik. Arena dłużników #2

Jestem na świeżo po lekturze i nie mam pojęcia co napisać. Przesiąknięty językiem Areny Dłużników mogę napisać, że była to prawilna, niekoszerna lektura. Doskonale zdaję sobie sprawę, że humor autora nie jest dla każdego. Do mnie trafia za to w stu procentach. Co prawda jestem trochę zawiedziony, że po pierwszym tomie, gdzie sporo podróżowaliśmy z bohaterami, w tym spędzamy czas głównie na Arenie Dłużników. Zaś grubość tego tomu wynika w dużej mierze z zawartych przemyśleń Zeka, wplatanych w fabułę. Są momenty, gdy nie jestem pewny, czy to tylko przemyślenia Zeka, czy autora, ale i tak jest zajebiście. Wybaczcie wplatane gdzieniegdzie mocno niekoszerne słowa, ale po lekturze nowego Komornika też przesiąkniecie tym językiem. Autor wchodzi na wyższy poziom definicji totalnej jazdy bez trzymanki oraz abstrakcji. Zarówno w akcji, jak i humorze. Fikcja miesza się z rzeczywistością. Momentami autor przebija tak zwaną czwartą ścianę...albo tylko tak mi się zdaje. Naprawdę ciężko nie być skołowanym po lekturze. Tak pozytywnie oczywiście. Jak przysłowiowe gówno w przeręblu. Lektura Komornika nie jest absolutnie polecana przeze mnie osobom o słabych nerwach. Z nietolerancją laktozy, znaczy brakiem tolerancji na to co nietolerancyjne. Kurczę, myślę że tak kilka Komorników z rzędu i człowiek zaczyna myśleć i pisać jak Zek. Przesiąka niekoszernym humorem, ocierającym się gdzieniegdzie o potężne suchary. Ale takie suchary, które bawią starego marudę, autora tej opinii. Komornik to książka wyjątkowa i na tyle specyficzna, że albo się ją kocha, albo nienawidzi. Ja co prawda fragmentami sam myślałem, że to przeginka lub pomijałem niektóre już zbyt dygresyjne rozmyślania Zeka. Ale całościowo to gites lektura. Weźcie sobie fabułę o gladiatorach walczących na śmierć i życie i dodajcie do tego tęczowe barwy, mnóstwo przekleństw i jazdy po wszystkim co święte i nieświęte. Autorze nie wiem co planujesz w trzecim tomie, ale jestem z Tobą na dobre i na złe. A Komornika oczywiście polecam!