Komizm w polskiej sztuce gotyckiej

Zagadnienie komizmu w polskiej sztuce gotyckiej nie stało się dotychczas przedmiotem badań naukowych. A przecież, jak i widzimy to coraz wyraźniej w świetle twórczości aktualnej, ta właśnie kategoria odgrywa poważną rolę w sztuce wszystkich epok, posiada przy tym szczególną silną nośność społeczną. Ujawnienie zaś i zrozumienie występującego w sztuce danej epoki komizmu spełnia zasadniczą rolę w naświetleniu całości jej kultury. W Polsce średniowiecznej komizm pojawia się niepomiernie rzadziej i bardziej marginesowo niż w krajach zachodnich. Mimo stosunkowo niewielu dzieł o tematyce komicznej, występujących w polskiej literaturze i plastyce średniowiecznej, znalazły się w nich jednak podstawowe tematy, tak że wszystkie te zjawiska, które były głównym przedmiotem ośmieszania w całej sztuce europejskiej, ośmieszano i w sztuce polskiej. Wydaje się przy tym - co jest bardzo ważne - że sztuka polska posiada w wyborze tematyki komicznej wyraźnie odrębną specyfikę. Praca niniejsza jest próba omówienia zachowanych w polskiej sztuce gotyckiej przedstawień o wymowie komicznej, próbą znalezienia odpowiedzi, jaką pełniły rolę, jakie treści miały przekazywać i dlaczego występowały głównie w obiektach o przeznaczeniu sakralnym.