Kołysanka

"Przeszłość zawsze człowieka dogoni. Czasem ma dobrą, pogodną twarz, wygładza i poprawia krzywizny dróg. Innym razem jest upiorna,aż do granic wytrzymałości, i nie ma na nią antidotum". (str.10) Kontynuacja rodzinnej historii Autorki, obejmująca lata 1926, czasy wojenne i powojenne. Rok 1926 Polesie, jednym się poszczęściło, inni wracali w rodzinne strony z tęsknoty. Ciężką pracą doszli do czegoś, ucząc się na doświadczeniach i błędach. Wyciągali wnioski, modernizowali, udoskonalali. Oszczędni i zaradni, nic się u nich nie marnowało. Musieli się dostosować,poznawali zwyczaje i tradycje miejscowych, ale pamiętali też o swoich, starając się je podtrzymywać i kultywować. Krótkie chwile szczęścia, przesłaniał smutek, trwający o wiele dłużej. Ciężka praca, codzienne troski i zmartwienia niszczyły ludzi. Dzieci bohaterów zaczynają opuszczać dom ojców, zakładając swoje rodziny, szybko poznając smak małżeństwa, któremu daleko od wyobrażanego sobie szczęścia. Sytuacja w Europie staje się coraz bardziej napięta, a kulminacją jest wybuch II Wojny Światowej. Dla wielu starszych mieszkańców kolonii była to powtórka z historii, już jedną wojnę przeżyli i wiedzieli co to oznacza. W polskiej kolonii zaczyna osiedlać się coraz więcej Ukraińców. Jedni uciekali, inni zostawali robiąc zapasy, przygotowując się na najgorsze. Kiedy kolonia przeszła w ręce sowieckie, zmienił się stosunek Ukraińców do Polaków. Wszystkim mieszkańcom nadano obywatelstwo radzieckie. Wszelkie dobra zostały upaństwowione, majątki odebrane.Ciężka praca ludzi przybyłych do kolonii poszła na marne. Stracili wszystko na co tyle lat pracowali. Niepewność, dezorganizacja w każdym zakątku kraju, zmieniający się okupant, wywózki. Zastraszanie mieszkańców, ograbianie ich z dobytku. Życie w ciągłym strachu i niepewności. Nad naszymi bohaterami często zbierały się czarne chmury, lecz zawsze towarzyszył im promyk nadziei i drobinki szczęścia, które pomagały uniknąć najgorszego. Śmierć była wiernym towarzyszem,zabierając bliskich, pozostawiając po sobie ból i rozpacz członków rodziny. Bestialskie napady banderowców siały zgrozę, strach, przerażenie. Polacy zmuszeni zostali do opuszczenia swojego edenu, chcąc ocalić życie swoje i bliskich. Rzucani z miejsca na miejsce doczekali się zakończenia wojny. Miasta, ludzie budzili się do życia z nadzieją na lepsze jutro, bez strachu, trwogi i poniżenia. Ci co przeżyli zrozumieli, że już nigdy nie będzie jak dawniej. Wojna zmieniła ludzi na zawsze. Odebrała dzieciństwo i młodość. Zostawiła w spadku koszmary, tragiczne wspomnienia, zniszczyła radość i chęć życia.