Kolekcjonerzy tajemnic

Podobne czytadło, jak w tomie pierwszym „wielbłądów”. Czarne charaktery dają się załatwić tak banalnie, że ociera się to o żenadę, a na dodatek strasznie gadatliwi są przy organach ścigania. W realnym życiu najgorsze zakały i pasożyty, jakim są prawnicy, nigdy w życiu nie wypowiedzieliby ani jednego słowa po aresztowaniu i wykpiliby się od jakiejkolwiek kary. Dlatego ja jestem zadowolony tylko wtedy, gdy parszywcom ktoś rozwali łeb, albo nakarmi stadem ołowianych kulek. Widać też, że albo autorowi nie chciało się dociągnąć wątku pewnego śmiecia do końca, rzecz jasna do martwego końca, bo innego nie przyjmuję do wiadomości, albo szykuje się on ciągnąć temat w następnym tomie. Nie wiadomo, co gorsze, bo nie akceptuję niedokończonych książek. Dlatego gwiazdka mniej. Mimo, że generalnie lubię tego autora, to mierzi mnie naiwność toczonych opowieści w tej serii oraz zbytnia gadatliwość i przeciąganie pewnych narracji, kiedy nie trzeba i pośpieszne referowanie akcji, gdy prosi się narracja rozwinięta. Może być, jako czytadło dla odmóżdżenia - można polecić.