Kocie worki

„Wszystko czerwone” jest jak dla mnie najjaśniejszym punktem literackiej kariery Joanny Chmielewskiej. Sama autorka w jednym z wywiadów oświadczyła, że najbardziej lubi tę powieść, na równi ze „Skarbami” bo idealnie jej wyszła atmosfera o którą jej chodziło. Nic dziwnego, że potem próbowała do tego nawiązywać w swojej dalszej twórczości, z różnym skutkiem. „Kocie worki” są akurat przykładem tego, że można do czegoś powrócić, nie zjadając własnego ogona, nie plagiatując siebie samej, będąc oryginalną pomimo, że teoretycznie można by było spodziewać się jedynie powtórki z rozrywki. Który fan Chmielewskiej nie zna Alicji? Takiego chyba nie ma. Największa przyjaciółka pisarki, jedna z najważniejszych osób w jej w życiu, postać pod każdym względem niesamowita. Jej osobowość i charakter opisywane w powieściach Chmielewskiej nie zawierają ani grama fantazji, Alicja była dokładnie taka, jaką ją „czytamy” w powieściach. Dowodem na to „Autobiografia” Chmielewskiej gdzie bardzo rzetelnie Alicję autorka opisała czy fenomenalny dokument o Chmielewskiej „Joanna Chmielewska czyli moje wykopane studnie” w którym Alicję również można zobaczyć i posłuchać. Nic zatem dziwnego, że Chmielewska tak chętnie umieszczała akcję swojej powieści właśnie w domu Alicji czy robiąc z niej jedną ze swoich bohaterek. W „Kocich workach” jak i we „Wszystkim czerwonym” znowu akcja dzieje się w domu Alicji. I znowu dzieją się rzeczy niesamowite. Przez dom Alicji przewijają się tabuny oryginalnych i ciekawych postaci, znowu mamy do czynienia z tajemnicami, znowu są zbrodnie, są trupy i okoliczności towarzyszące. A całość skąpana w czarnym, złośliwym i absurdalnym poczuciu humoru autorki. A już rozmowy Joanny z Alicją to po prostu majstersztyk, dla nich samych warto czytać tę powieść. To jedna z niewielu powieści z późnego okresu twórczości autorki, która spodobała mi się w pełni i którą wręcz pokochałem od pierwszego czytania, bowiem każdą z książek Chmielewskiej czytałem po wielokroć. „Kocie worki” bawiły zawsze i bawią za każdym razem gdy czytam ponownie, chociaż wręcz znam już tę książkę prawie na pamięć. Bardzo udana „powtórka z rozrywki”. Szkoda tylko, że autorka na tym nie skończyła i spróbowała tego jeszcze raz i niestety wyszło niestrawnie o czym nie omieszkam napisać niebawem. Polecam gorąco. Ale najpierw polecam „Wszystko czerwone” jeśli ktoś jeszcze nie czytał. W „Kocich workach” bowiem jest sporo nawiązań.