Kochając ciebie

„Dni przelatywały mi przez palce, a ja topiłam się w krwi płacącego serca” Po burzliwym rozstaniu w drugim tomie, Lena i Henryk próbują żyć osobno. Nie jest to jednak takie proste. Henryk nie może pogodzić się z odejściem Leny i próbuje ją za wszelką cenę odszukać. Jego życie dodatkowo komplikują intrygi jego matki i Alicji. „Przypominasz diament. Z wierzchu niczym nie różnisz się od reszty, ale w głębi… błyszczysz. Masz w sobie coś, coś niezwykłego. Coś, za co dałbym się pokroić” Lena próbuje się pozbierać i rozpocząć na nowo życie z dala od Henryka. Gdy spotyka, lub widzi go gdzieś przypadkiem robi wszystko by on nie widział jej. Jednak pewnego razu los sprawia, że ta dwójka się spotka. Jak potoczy się to spotkanie? Czy dla tej dwójki jest szansa na szczęśliwe zakończenie? „Jesteś… miliardem gwiazd, które oświetlają moje popaprane niebo. Bez ciebie mam tylko ciemność” Po zakończeniu drugiego temu niecierpliwie czekałam na kontynuację. Na szczęście nie zawiodłam się. Dostajemy emocjonalną historię dwójki skrzywdzonych osób, które próbują się odnaleźć w otaczającym ich świecie. Jednak nie jest to łatwe tym bardziej, gdy bliskie osoby za wszelką cenę próbują ingerować i zniszczyć ten związek. „Będziemy się razem smażyć w słodkim ogniu naszych grzechów” Książka wciągnęła mnie niesamowicie i szczerze kibicowałam bohaterom. Lena, dziewczyna z sercem na dłoni, po tym co przeszła boi się być kolejny raz skrzywdzoną przez Henryka. Tym bardziej, że mężczyzna nie potrafi przyznać się do prawdziwych uczuć względem dziewczyny. Henryk, niby „zimy”, jednak z jedynym w swoim rodzaju poczuciem humoru. Po nieprzyjemnym dzieciństwie, nie potrafi w pełni zrozumieć swoich uczuć, a tym bardziej wyrazić ich na głos. Dodatkowo w jego życiu ciągle miesza matka i Alicja. Rozstanie z Leną bardzo nim wstrząsnęło przez co przechodzi zmianę. Również Lena się zmienił z cichej dziewczyny zmienia się w kobietę walczącą o swoje szczęście. „Tylko ty wypatrujesz na błękitnym niebie czarnej chmury” Gorąco polecam całą serię. „Miłość nie była jednoznaczna. Nie ubierała się w sztywne ramy, nie można jej wepchnąć do szuflady. Miłość była dzika, nieprzewidywalna. Była łzą, uśmiechem i krzykiem. Była moją zaciśniętą pięścią i jego ponurym wzrokiem. Miała w sobie żal, pożądanie i troskę. Potrafiła się cieszyć, ale również dotkliwie pobić. Była moim strachem i jego błędami. Miłość była naszą nadzieją. To niezwykłe uczucie tkwiło głęboko w nas niczym cierń i na próżno się oszukiwać, że jest inaczej. Oczywiście pomimo tego wszystkiego nadal czekałam na jego ruch. Zgadywała, że to wyznanie, które rzucił mimochodem i jakby od niechcenia, miało mi wystarczyć. Nic bardziej mylnego. Wciąż czekałam. Trudna miłość jest tą najbardziej cierpliwą”