Kobiety ciężkich obyczajów

Według mnie trzecia część cyklu niestety najsłabsza. Akcja toczy się w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza to losy prababki Kiry - Kwiryny (vel Luizy) w czasach przed II wojną światową, trochę w jej trakcie i nieco także w powojennej Warszawie. I to było dość ciekawe: kulturalne, obyczajowe i towarzyskie smaczki i klimaty. Druga akcja toczy się współcześnie i głównie dotyczy Kiry - młodej kobiety, która nieco pogubiła się w swoich pragnieniach i samoocenie. Autorka przeprowadziła tu analizę wielu kobiecych zachowań, dążeń, rozterek, które sprawiają, że czasem pogubią się w życiu, braknie im moralnego kręgosłupa i zatracą gdzieś swój intuicyjny drogowskaz. Wtedy mogą nawet skrzywdzić kogoś, a czasem też siebie. Bywa, że życie doświadcza boleśnie właśnie takie silne kobiety, którym się wydaje, że na wiele rzeczy mają wpływ i o wielu decydują. Ciekawe rozważania na temat wychowania i jego skrajności od nadopiekuńczości do stania zupełnie z boku i braku zaangażowania w życie dziecka. Podobieństwo losów prababki i prawnuczki jest ciekawym zabiegiem, a rozpiętość czasowa i odmienne uwarunkowania społeczne sprawiają, że ich losy są ciekawsze. Ostateczny wniosek prowadzi do tego, że i tak miłość i rodzina są najważniejsze. Ogólnie jednak powieść jest bardziej gorzka niż słodka. I właśnie tego humoru i lekkości z poprzednich części tu zabrakło mi najbardziej. Nieco męczyły też przypomnienia z pierwszych tomów i dłużyła się miejscami rozwlekła akcja. Pisarka ma już w dorobku sporo innych książek i po jakimś czasie pewnie do niej wrócę.