Klucz do północy

"Czasem potrzebujemy, żeby ktoś nas przestraszył.(...) Czasem strach nas oczyszcza." Szpiegostwo, polityka, międzynarodowe spiski - to tematy leżące całkowicie poza kręgiem moich zainteresowań. Nigdy nie sięgam po książki o takiej tematyce - wyjątek zrobiłam tylko dla mojego ulubionego Koontza. Nie czuję się zawiedziona, bo wiedziałam, czego mogę się spodziewać. Cała intryga i jej rozwiązanie nie były dla mnie jakoś szczególnie interesujące, jednak, ku mojemu zaskoczeniu, znalazłam w tej powieści coś, co mnie do niej przyciągnęło... Co to takiego? Mnóstwo romantyzmu! "Wewnątrz chłodnego, pragmatycznego detektywa drzemała krucha, samotna istota, rozpaczliwie złakniona uczucia." Alex i Joanna, dwie poranione, samotne dusze, odpychające od siebie miłość i wszelkie uczucia. Obydwoje dręczenie przez koszmary z przeszłości... To właśnie ten wątek niespodziewanego uczucia, które pojawiło się między nimi od pierwszego ich spotkania - zainteresował mnie najbardziej. To on sprawił, że czytałam w napięciu i zapartym tchem, mając nadzieję, że w końcu im się uda... Mogę stwierdzić z przekonaniem, że "Klucz do północy" to bardzo dobra książka i to dla każdego, zarówno dla miłośników wątków szpiegowskich, jak i dla romantyczek do szpiku kości - takich jak ja.