Klimat to my. Ratowanie planety zaczyna się przy śniadaniu

Z twórczością Jonathana Safrana Foera nie jest mi zbytnio po drodze – jego powieści, choć o ciekawej tematyce, są dla mnie trudne do przebrnięcia (ale zawsze dzielnie walczę),a to wszystko przez styl pisania Autora. Po „Klimat to my” sięgnęłam zachęcona świetnym artykułem w czerwcowym (2020) wydaniu „Książki. Magazyn do czytania”. Czy można w publikacji o zmianach klimatu pisać o Holokauście, wojnie i rodzinie? Dowolnie mieszając te tematy? Foer to właśnie robi, oczywiście w swoim specyficznym stylu. I dlatego też nie każdemu może przypaść do gustu ta książka. Autor w celu uargumentowania swoich tez często zbacza z tematu, nieraz wydawało mi się, że jego wycieczki są jednak zbyt odległe. Mimo to po przeczytaniu całości muszę stwierdzić, że JSF zgrabnie udało się rzecz ubrać w słowa. Największym plusem tej pozycji jest brak radykalizmu, wpędzania w poczucie winy konsumentów, którzy na przykład nieopatrznie użyją foliówki w sklepie itp. itd. Główna teza książki jest następująca: zwykły śmiertelnik najlepiej przyczyni się do ochrony planety, jeśli ograniczy lub zrezygnuje z jedzenia mięsa. Sam Autor zdaje sobie sprawę z tego, że nie jest to rzecz prosta, a ja ze swojej strony przytoczę dwa argumenty, które do mnie najbardziej przemawiają: 1) hodowla zwierząt odpowiada za 51% rocznej emisji gazów cieplarnianych; 2) 70% antybiotyków produkowanych jest dla zwierząt hodowlanych. Nie traktowałabym „Klimat to my” jako jakiejś „biblii” ekologicznej, książka ta jest jednak ważnym i ciekawym głosem w walce o przyszłość, dlatego jest warta przeczytania.