Klejnoty szwagra

Kto by pomyślał, że podróż pociągiem z Berlina do Budapesztu, tuż przed Bożym Narodzeniem, może stać się sceną dla tak brawurowego festiwalu absurdów, w którym główną rolę odgrywa człowiek-katastrofa, czyli niepowtarzalny Szwagier! Marek Stelar, z właściwą sobie lekkością, zaprasza nas do świata, gdzie chaos jest siłą napędową, a najbardziej skomplikowane intrygi potrafią rozbić się o... przewijak. "Klejnoty szwagra" to literacki odpowiednik świątecznej, acz nieco rozstrojonej orkiestry, w której każda nuta, choć czasem fałszująca, składa się na melodię czystej komedii. Tym razem serce akcji bije w rytmie kół pociągu "Polar Expressz", który staje się klaustrofobicznym tyglem dla zderzenia precyzyjnego planu (oczywiście nie-Szwagra) z siłami elementarnymi – a te siły mają na imię Szwagier, Misiek, Młody Wilkoński i, co najważniejsze, nowa generacja: księżniczka Maja i książę Gucio. Narodziny bliźniaków to prawdziwe sejsmiczne wydarzenie, które sprawiło, że dotychczasowy "król chaosu" zyskał godnych następców w dziedzinie generowania zamieszania. Nie dajcie się zwieść świątecznemu klimatowi i wizji uroczej podróży. Stelar mistrzowsko wplata w tę komedię pomyłek (i to dosłownie, bo językowe przekręcenia Szwagra są bezcenne) wątek kryminalny z napadem na wystawę jubilerską w tle, dowodząc, że nawet najbardziej prozaiczny wyjazd potrafi stać się sceną dla iście hollywoodzkiej intrygi. Pytanie brzmi: czy to zbieg okoliczności, czy Szwagier ma sekretny talent do przyciągania kłopotów większy niż magnes przyciąga lodówkę? Odpowiedź jest oczywista i niezmienna. Postacie są tak przerysowane i wyraziste, że niemal czuć zapach pociągowej kawy i frustrację Miśka, który po raz kolejny musi być kotwicą zdrowego rozsądku w tym szalonym rejsie. Dialogi iskrzą humorem, a codzienne sytuacje, zderzone z unikalną logiką Szwagra, stają się materiałem na anegdoty, które będziecie chcieli opowiadać znajomym. Jest to lektura, która działa jak najlepszy eliksir na zły dzień: lekka, niezobowiązująca, a jednocześnie tak genialnie pomyślana w swojej prostocie i zwariowaniu. "Klejnoty szwagra" to pożegnanie z serią "Góra kłopotów", które jest niczym wystrzał szampana – głośne, radosne i zmuszające do śmiechu, nawet jeśli łezka kręci się w oku, że to już finał tej zakręconej rodzinnej sagi.