Klejnot Siedmiu Gwiazd

Jeżeli nie mieliście jeszcze styczności z klasyką literatury albo nie wiecie od czego zacząć w tej dziedzinie to Bram Stoker wydaje mi się świetnym wyborem. Pamiętam jakie wrażenie zrobiła na mnie „Drakula” przede wszystkim swoją przystępnością w odbiorze, bo ciężko uwierzyć, że to niestylizowana współcześnie książka na dawny czas, a faktycznie książka napisana ponad 120 lat temu. I tak samo jest w przypadku „Klejnotu siedmiu gwiazd”, którą czyta się mam wrażenie jeszcze bardziej przystępnie. Też warto przy niej wspomnieć, że jak Bram Stoker jest uważany za ojca wampiryzmu w literaturze, tak można też go nazwać ojcem nawiedzonej mumii. Ta książka łączy w sobie wiele gatunków i nie klasyfikowałabym jej tylko jako horroru, a z resztą tu nie ma dużej brutalności, która kojarzy nam się z tym gatunkiem. Z początku ma się wrażenie, że sprawa, w którą zostaje zamieszany adwokat Malcolm Ross będzie miała podłoże kryminalne, ale potem wychodzi jej bardziej ponadnaturalne pochodzenie. Dużym plusem tej książki są kobiece postacie (te żyjące i te martwe),które dostają w książce dużo miejsca ze swoją kobiecą siłą i to w bardzo dobrym świetle ustawia tyle lat temu Brama Stokera jako autora. Z resztą w „Drakuli” też była mocna kobieca bohaterka. Przez całą książkę jest wyczuwalne napięcie, które im bliżej końca tylko się wzmacnia, by eksplodować w zakończeniu, które na tamte czasy nie zostało przez wszystkich dobrze przyjęte, a wręcz poproszono Stokera o jego zmienienie. Jako ciekawostka to wydanie ma pierwotne zakończenie, a po posłowiu znajduje się to wymuszone przez innych (z resztą mam wrażenie, że niezbyt się do tego Stoker przyłożył, ale wcale mu się nie dziwię😆). Nie muszę chyba pisać, że jaka fanka literatury grozy jestem zdecydowanie za pierwotnym zakończeniem, chociaż zostawia mnie z uczuciem niedosytu.