Klejnot i wachlarz

Wejście do świata wykreowanego przez Feliksa W. Kresa to wyzwanie samo w sobie. Od pierwszych stron czuć, że autor buduje rzeczywistość bogatą w detale, skomplikowaną i nasyconą powagą. ten ciężki styl sprawił, że lektura wymagała ode mnie dużego skupienia i cierpliwości. To nie jest książka, przez którą można szybko przelecieć — żeby w pełni zrozumieć sens wydarzeń i decyzji bohaterów, trzeba naprawdę zwolnić i dać się wciągnąć w ten niełatwy, ale fascynujący świat. Świat stworzony przez Feliksa W. Kresa jest niesamowicie bogaty, ale język, jakim się posługuje, jest po prostu dla mnie trudny. Tak samo było w “Piekle i szpadzie”, a tutaj miałam jeszcze większe wrażenie, że muszę czytać w ogromnym skupieniu, żeby dobrze zrozumieć, o co chodzi. Styl autora jest poważny, momentami toporny. Przez to czytanie szło mi wolniej, a książka wymagała ode mnie sporo cierpliwości. Sama fabuła jednak bardzo mi się podobała. Historia walki o władzę wciąga i trzyma w napięciu. Autor świetnie rozwinął wątki polityczne i magiczne, a każda decyzja bohaterów miała swoje poważne konsekwencje. Kres dobrze buduje napięcie i pokazuje, jak w świecie pełnym przemocy i zdrad trudno o czyste sumienie. Decyzje bohaterów często są wyborem „mniejszego zła”, a czytelnik sam musi ocenić, kto w tej grze o władzę postępuje słusznie. Bohaterowie są naprawdę dobrze napisani. Del Wares, baronowa Sa Tuel, rudowłosa Melania – każdy z nich jest żywy. Najbardziej podobało mi się, jak Kres pokazał ich wybory i wewnętrzne rozterki. Mimo że ciężko mi się tę książkę czytało przez styl autora, nie żałuję, że po nią sięgnęłam. To było ciekawe doświadczenie i cieszę się, że poznałam losy bohaterów. Jednak oceniając całość, daję Klejnotowi i wachlarzowi 6 na 10. Gdyby język był bardziej przystępny, na pewno ocena byłaby wyższa.