Kładka

Kładka” Krzysztofa Kuczkowskiego to czwarty tom serii wydawniczej „Biblioteka świętego Grzegorza z Nazjanzu. Polska współczesna poezja religijna”. Wiersze pisze się po to – twierdzi Krzysztof Kuczkowski – „żeby wejść w komunię, nawiązać kontakt, rozmowę, zainicjować wymianę myśli i idei”, a nie po to „żeby rzucić na kolana, być podziwianym, zyskać prestiż i zdobyć znaczenie”. To chyba dlatego prawdziwemu poecie tak trudno uwierzyć, że naprawdę jest poetą. Sam nawet Adam Mickiewicz – będąc już autorem „Dziadów” i „Pana Tadeusza” – wyznawał: „Często zdaje mi się, że widzę ziemię obiecaną poezji jak Mojżesz z góry, ale czuję, żem niegodzien zajść do niej! Wiem przecież, gdzie leży, i wy młodsi patrzcie w tamtą stronę…”. Młodszy o 150 lat Kuczkowski wie, o czym Mickiewicz mówił! Jacek Salij OP Już – o, pycho! – myślałem, że trochę „znam” poezję Kuczkowskiego. Jego „Kładka” rzucona w inne przestrzenie: z „zamieci niebytu”, z „nicości” ku… Oto jeden z tych najczystszych poetów Słowa. Żaden tu z niego kaznodzieja, moralista, erudyta. Chętnie nazwałbym go ochrzczonym presokratykiem, poetą pierwszych elementów, żywiołów, których tajemnicze życie, fluktuacje obserwuje on w ruchu trzcin, w „martwym oku wody”, chmurach. Kuczkowski jest z tych i takich poetów, którzy szczerze cieszą się każdym „nie wiem” i których ta radość wiedzie ku „innemu nie wiem”. Wtedy przychodzi do nich tchnienie wiary, w apofatycznej ekstazie, czułości spojrzeń, w sławieniu Stwórcy, który nawet w „nie wiem” jest. I kogo wtedy wielbić bardziej: poezję, poetę, świat czy jego Stwórcę? prof. Jarosław Ławski