Kieszonkowe

Małgorzata Wachowicz jest ściśle związna z Łodzią i jej okolicami; z zawodu jest architektem, chyba dlatego akcje jej powieści - tych przynajmniej przeze mnie przeczytanych - toczą się w tym właśnie środowisku. Dzięki wykształceniu autorki czytelnik ma możliwość dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o zabytkach miasta, o ich historii, renowacji, a także uzyskać wiedzę o niektórych malarzach, które to ciekawostki wplecione są w fabułę. Jest to wartość dodana tej powieści, która dla wielu może podnieść jej ocenę. "Ważniejsze od tego co los ci daje, jest to czego ci nie odbiera." O czym jest książka? O życiu z wszelkimi jego radościami i troskami, o uczuciach, rozczarowaniach, wątpliwościach, o zdradzie i wybaczaniu, o tęsknocie za ciepłym domem i miłością, o trudnych decyzjach, których żałujemy po latach, o nadziei i nowych szansach, o niewyjaśnionych sprawach, niedomówieniach, tajemnicach, sprzecznych oczekiwaniach. "Realacja bez zaufania jest jak pociąg bez torów. Daleko nie ujedzie" Akcja rozkręca się powoli, a mnogość postaci i pozornie niepowiązanych ze sobą wątków, początkowo utrudnia złożenie jej w całość, jednak z każdą kolejną stroną wszystkie elementy tej misternie utkanej fabuły zaczynają się zazębiać, wskakiwać na swoje miejsce. Nie znajdziemy tu jakiś sensacyjnych zdarzeń, spektakularnych zdrad, rozstań; bohaterowie wiodą zwyczajne życie, zmagają się z codziennymi troskami, problemami osobistymi i zawodowymi, co nie oznacza, że nie znajdziemy w powieści niespodziewanych zwrotów akcji. Książka wrażliwszych czytelników sprowokuje do refleksji, inni potraktują ją jak jedną z wielu; mnie osobiście zaciekawiła, kazała odpowiedzieć sobie na kilka pytań, czasem wzruszyła, czasem wywołała uśmiech. Myślę, że sięgnę do kolejnych powieści Małgorzaty Wachowicz.