Kiedyś tu było życie teraz jest tylko bieda. O ofiarach polskiej transformacji

Przydałoby się tą książką rzucać w polityków, gdyby to mogło zwiększyć szansę, że ją przeczytają. Rzucałabym nią też w neoliberalnych ekonomistów, w prezesów dużych firm, w finansistów, przemądrzałych celebrytów i dziennikarzy. Autorka wykonała świetną pracę, i nawet jeśli zna się pewne aspekty sytuacji znacznej części Polaków po 1989 r. z historii własnych czy życiorysów bliskich i znajomych, to przy lekturze zdarza się sporo szokujących momentów. I choć w centrum książki znajdują się właśnie historie osobiste, to zostały tak dobrane i ułożone, że pozwalają zobaczyć szeroki obraz, dostrzec złożoność poruszanych problemów. To świetny pomysł, by każdą z indywidualnych opowieści mocno osadzić w polityczno-historycznym kontekście przez zapytanie poszczególnych osób o ich konkretne wybory przy urnie, o to, jak oceniają miniony i obecny system i do kogo mają żal za to, jak potoczyły się ich losy. Ich odpowiedzi, różnorodne, choć z powtarzającymi się istotnymi motywami, pomagają w zrozumieniu wielu aspektów naszej teraźniejszości. (Na koniec uwaga niemerytoryczna, choć najprawdopodobniej pod pewnym względem powiązana z poruszanymi problemami. Książce ewidentnie zabrakło (jeszcze) jednej korekty i trochę uważniejszej redakcji. Jestem bardzo ciekawa, czy wydawnictwo ma jakichś własnych korektorów i redaktorów na etatach, przy tym z taką ilością obowiązków i wynagrodzeniem, które pozwalają im na rzetelne wykonywanie pracy...)