Kiedy Bóg był królikiem

Książka ma zabawny i intrygujący tytuł. Coś ją wyróżnia spośród innych, choć trudno określić dokładnie co. To coś nieuchwytnego. Jakaś namiastka mrocznej psychologii, którą Sarah Winman wplotła w opowiadaną historię. Angielska rodzina ma dwójkę dzieci. W 1968 roku rodzi się młodsza Elly. Ma jeszcze o 5 lat sztarszego brata Joe'go. Narratorką jest Elly, a książka podzielona jest na dwie części: dzieciństwo i późniejsza młodość. Portmanowie niby stanowią normalną, przeciętną rodzinę. Dużo tu jednak ukrytych dziecięcych dramatów: homoseksualizm, molestowanie, nowoczesne otwarte wychowanie jakoś wymyka się spod utartych schematów przeciętności. Rodzeństwo jest bardzo z sobą zżyte. Zbliża ich łatka outsiderów, którzy nigdzie nie pasują i chodzą własnymi drogami. Nawet pupilem jest królik zwany Bogiem zamiast zwykłego kota czy psa. Wyprowadzka z rodzicami do Kornwalii otwiera nowy rozdział w życiu. Nie zmienia jednak ich wyobcowania i niedopasowania. Najlepiej czują się w samotności lub nielicznym towarzystwie. Trudno tę książkę jakoś dookreślić i wsunąć do jakiejś szufladki. Z pewnością jest to historia o trudnym dorastaniu, o sile rodziny, współczuciu, empatii, znaczeniu przyjaźni, o nauce tolerancji. Galeria postaci drugoplanowych jest arcyciekawa. Trochę dziwna, odrealniona, często zakręcona, ale równocześnie ciepła, urocza, subtelna - taka jest ta historia. Trzeba ją przeczytać, by to poczuć. Niezapomniana!