Każda praca hańbi. Pozdrowienia z późnego kapitalizmu

Brawurowa i sarkastyczna książka dla każdego, komu się zdarzyło opuścić zebranie w pracy z uwierającym poczuciem absurdu sytuacji tudzież brania udziału w grze, której reguł się nie zna. Albo kto opuścił rozmowę z przełożonym z nowymi zadaniami, mając jednocześnie gryzące podejrzenie, iż zamiast obiecanego cukierka tak naprawdę otrzymał coś bardzo brzydkiego, owiniętego w błyszczący papierek - i dlaczego, skoro wczorajsze zadania były spriorytetyzowane jak najwyżej... Autor, przeprowadziwszy czytelnika z godną podziwu szczegółowością i nader ironicznym poczuciem humoru przez swoje własne pracobiorcze doświadczenia, snuje bardzo ciekawe rozważania o naturze pracy najmnej na poziomie meta, odnosząc je do różnych teorii nauk społecznych porządkujących (lub uporządkować usiłujących) stosunki pracy i oparty na nich porządek społeczny. Nie wiem czy ma rację, czy nie, bo tych teorii nie znam, ale się cieszę, że ktoś coś takiege w ogóle poczynił, uogólnił i owe mechanizmy ponazywał. Jak już jest się jako pracownik mielonym w trybikach, to dobrze chociaż wiedzieć, jak się one nazywają. Jedno mi się na pewno zgadza, choć akurat pracy w Pl nie świadczę. Ostatnio następuje w moim odczuciu duże przesunięcie już semantyczne, otóż z podmiotowego "świadczenia pracy" i jako pracobiorca tejże "pracy brania", co zakłada pewną rozumność i po stronie pracobiorcy i samego przedmiotu pracy (w postaci na przykład sensownego zadania do wykonania),akcent przesunął się na „najmowanie” się czy kogoś do pracy, na zastępowalność, systematyzację w tickety i potem odbębnianie ich, aby pokazać wynik w tabelce w Power poincie. Jak widać zjawisko to jest i dotkliwe, i uniwersalne.