Katoniela

Przerost formy nad treścią. I można byłoby na tym zakończyć opinię, treść, niestety, ginie w formie, a szkoda, bo ma w sobie coś, co intryguje. Cóż, autorka tak bardzo chce… tak naprawdę, to nie wiem, co chce, zbrzydzić katolicyzm? Pochwalić się swoim oczytaniem? Wyszła jej z tego mieszanka, dla mnie niestrawna, zohydzająca religię, a może praktyki religijne? Czuję niesmak, nie czułam za to przyjemności z lektury, chociaż treść i bohaterowie bardzo mnie zaciekawili, szkoda, że musiałam wyławiać te istotne kwestie z takiego bełkotu. Chociaż jak przystało na polonistkę, bełkotu napisanego piękną polszczyzną. Czy polecam? Jeśli ktoś lubi zabawę formą to polecam, jeśli jednak dla czytelnika treść jest ważniejsza od formy radzę uważać. Ja, gdybym wiedziała, co ryzykuję biorąc do rąk „Katonielę” na pewno nie rozpoczynałabym tej lektury.