Kategoria rozpadu w chorwackiej prozie awangardowej

„Zasadnicza dla jego [Platona] filozofii idea dwóch światów – metafizycznego, archetypowego świata przedmiotów doskonałych i ziemskiego świata ich nietrwałych, niedoskonałych cieni – zastosowana do opisu przemian kulturowych pozwala je usytuować w sferze wiecznego rozpadu, związanego z destrukcyjnym działaniem czasu. Oznacza to, że powstające w toku przemian formy kulturowe nie ewoluują, nie zbliżają się do postaci idealnej, ponieważ właśnie z racji faktu, że przemianom tym ulegają, nieustannie potwierdzają swój niedoskonały, rozpadowy charakter. Ze szczególną wyrazistością mechanizm rozpadu ujawnia się w momentach przemiany, czyli w okresach schyłku określonej epoki historycznej, transformacji jej kulturowej dominanty w wyniku rewolucyjnej negacji, radykalizacji lub modernizacji tendencji obowiązującej w dobie poprzedzającej przełom. […] Materiałem literackim, który w niniejszej książce poddany zostaje badaniu pod kątem obecności pierwiastków rozpadu, są utwory stworzone w szczytowym dla rozwoju chorwackiej prozy awangardowej okresie od 1908 do 1925 roku.”