Karolina

Jeden z najświeższych dni wiosny, dwudziesty maja, tysiąc ośmset czwartego roku, wybrany na ślub pięknej Karoliny i młodym hrabią Leonem już zawitał. Już też wszystko było przygotowane do tego uroczystego obrzędu, który na wyraźne żądanie kawalera odbyć się miał w pokoju, w domu rodziców panny młodej, na Długiej ulicy, w Warszawie. Salon czyli jak wówczas mówiono, pokój bawialny, nie tyle elegancko, ile uczciwie i wygodnie umeblowany, napełniony był krewnemi i przyjaciółmi państwa młodych. Wszyscy mieli stroje godowe i weselny uśmiech na twarzach; wszyscy chwalili związek zawrzeć się mający i wróżyli mu pomyślność, chociaż może wielu inaczej myślało. Ojciec panny młodej, pan Marcin Dyblewicz, niegdyś syn Berdyczewskiego kupca, później pisarczyk przy komisarzu wielkiego pana na Ukrainie, dalej sam komisarz, plenipotent i prawa ręka kilku znacznych magnatów, a nareszcie przy protekcji i pieniądzach, szlachcic Cześnik i kawaler ś: Stanisława, uzbierał był sobie pracując lat przeszło czterdzieści, nie bez mozołu i szczęścia, ale bez skazy na honorze, bardzo znaczny majątek.