Karmazynowy brzeg

Skrzyżowanie Jamesa Bonda, z Mulderem od archiwum X oraz paranoją i Harrym Potterem, przy czym paranoi jest w tej powieści procentowo najwięcej. Można zaakceptować „nieśmiertelność” i spryt naszego bystrego agenta zero-zero-siedem, ale jak pod koniec pojawia się także „nieśmiertelny”, bliżej niezidentyfikowany, mroczny i zły odgrzewany kotlet przejawiający nadsprytność, to przynajmniej mnie - chce szlag trafić. Do pewnego momentu akcja szła jako tako, powiedzmy do momentu ujawnienia i złapania morderców i złodziei win. Potem im dalej, tym bardziej idiotyczna fabuła, a zakończenie – jak już powiedziałem – wieńczy paranoję. Podziwiać należy także naszą seksowną laskę z tego serialu, a zwłaszcza jej zdrowe zęby, które stanowią broń śmiercionośną nawet dla pseudo-diabłów z piekła rodem. Potencjalne ofiary gwałtów powinny brać z niej przykład. To najbardziej udana postać tej serii książek. Można przeczytać, ale to rozrywkowa literatura ciężko odmóżdżająca. Należy zatem z tym jednak trochę uważać, bo odmóżdżenie może osiągnąć tak niebezpieczny poziom, że można mieć trudności z przypomnieniem sobie nawet tabliczki mnożenia.