Karafka La Fontaine'a. Tom I

Książka nazywana jest "biblią dziennikarstwa". Sam Wańkowicz zdefiniował ją jako gawędę. Pisarz dzieli się w niej swoimi spostrzeżeniami i doświadczeniami z wielu lat pracy pisarsko - reporterskiej. Według niego "Reportaż jest stary jak mowa ludzka. Począł się już, kiedy pierwszy troglodyta przyniósł wiadomość o pasących się na łące ichtiozaurach". :⁠-⁠) 😉 W poczet pierwszych reporterów pisarz zaliczył Homera, gdyż według niego, opis pojedynku Achillesa z Hektorem pod Troją ma typowe cechy reportażu. Do grona protoplastów dziennikarstwa zostali zaliczeni także m.in. Gall Anonim, Jan Długosz, Jan Chryzostom Pasek, Karol Dickens, Daniel Defoe i Jack London. Najważniejszymi elementami reportażu jest, w opinii jego mistrza, łączenie faktów i subiektywnych wspomnień, dokumentalnej relacji i anegdoty, fragmentów o charakterze epickim z lirycznymi, humoru i patosu, zaangażowania i dystansu. *** "Reportaż jest mozaiką kamyków, które układamy tak, by wiernie oddawały rzeczywistość. Kamykami są fakty z życia." *** Swoje rozważania Wańkowicz poparł wieloma przykładami, cytatami, nazwiskami twórców. Wszystko okrasił dowcipem i podał w przystępny sposób. Uważam jednak, że w kilku rozdziałach książki jest zbyt dużo dygresji, a niektóre stwierdzenia są niepotrzebnie kilkakrotnie powtarzane. Pierwszy tom "Karafki La' Fontaine'a" ukazał się w 1972 r, następny w 1981 r. Obydwa zostały mocno okrojone przez cenzurę PRL-u, która wykreśliła wiele fragmentów, dotyczących m.in. działalności Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Warto, więc sięgnąć po nowsze wydania prezentujące książki już w całości. Przeczytane w ramach marcowego wyzwania czytelniczego LC: książka napisana przez patrona literackiego roku 2024.