Kant a dziobak

Jak wiadomo, Umberto Eco to nie tylko chwały godny powieściopisarz, ale również równej chwały godny uczony. Ba, powiedzmy od razu więcej: istnieje mocna racja, by twierdzić, że im lepsza znajomość semiologicznych, estetycznych, krytycznoliterackich czy filozoficznych pism Włocha, to tym lepszy wgląd w subtelności jego prozy. A tą racją jest to, że Eco-pisarz i Eco-uczony zdaje się jednym i tym samym Eco, w jednym sympatycznie nakarmionym ciele. Tak też, „Wahadło Foucaulta” to nie tylko bardziej dowcipny i bardziej erudycyjny Dan Brown, lecz przede wszystkim poważny traktat semiologiczny, choć, jak wiadomo, nawet w bestsellerowej szacie, z którego uczeni powinni brać przykład, jeśliby marudzili na zarobki. Istotnie, „Wahadło” dotyczy czegoś, co Eco nazywał w swoich innych pismach "hermetycznym modelem interpretacji"; powieść jest więc literackim głosem w dyskusji nie tylko z pasjonatami Hermesa Trismegistosa, Juliusem Evolą czy Rene Guenonem, ale nawet także z Jacquesem Derridą czy Gilbertem Durandem.