Kamienica pszczół

Niezwykle ciekawa powieść zarówno pod względem jej metaforycznej struktury jak i pogłębionych postaci bohaterów. Tytułowa kamienica pszczół to symboliczne podobieństwo do struktury ula, w którym każdy jego mieszkaniec spełnia określoną rolę. Jednak wszyscy jego mieszkańcy są podporządkowani królowej. Takie podobieństwo wykazuje zorganizowane życie mieszkanek kamienicy odziedziczonej przez Alicję, jej właścicielkę. Z nadanych ogłoszeń o wynajmie, Alicja wybrała sześć mieszkanek pozornie oferując im niezależność i prywatność. Czytelnik poznaje ich zawirowania życiowe, porażki, traumy i bolesne przeżycia. Alicja jest osobą wrażliwą, pełną empatii i nie pozostaje obojętna na cierpienia lokatorek, za wszelką cenę stara się pomóc w rozwiązaniu ich problemów. Sama też skrywa sekretne tajemnice, o których jednak nie chce rozmawiać. Pytanie, czy ingerencja w czyjeś życie, narzucanie rozwiązań problemów jest etyczne i daje podstawę do oczekiwania wdzięczności i bycia bezwzględnie zobowiązaną kosztem innych mieszkanek, nawet kosztem toksycznych z nimi relacji. Książka, która skłania do refleksji również nad swoimi wzajemnymi relacjami z przyjaciółmi i znajomymi. Bardzo spodobało mi się porównanie do organizacji pszczelego świata, organizacji ula i organizacji życia polegającego na wzajemnym wspieraniu i tworzeniu wspólnoty na przykładzie pszczelego ula. Mądra, życiowa książka pozwalająca zastanowić się na kim w naszym życiu możemy wesprzeć się w trudnych życiowych problemach, pełna refleksji i emocji.