Kalinka

Przejmujący, smutny literacki zapis prawdziwych wydarzeń. Narratorem "Kalinki" jest młody ojciec, którego dziecko urodziło się z nieuleczalną chorobą SMA, defektem genetycznym ,wobec którego współczesna medycyna jest bezsilna. Już po narodzeniu rodzice zostają postawieni przed faktem dokonanym: ich dziecko nigdy nie nauczy się samodzielnie chodzić i mówić, a średnia życia urodzonych z tą przypadłością sięga 6 lat. Ponadto Kalinka będzie mogła żyć tylko podłączona do specjalnej aparatury. Mimo że diagnoza brzmi jak wyrok, Barka i Andrzej nie poddają się, nie ulegają depresji. Chcą zapewnić swemu dziecku choć odrobinę normalności. Dlatego zabierają dziecko ze szpitala i tworzą u siebie w domu prywatny oddział intensywnej terapii i starają mu się stworzyć normalny, rodzinny klimat. Całe życie młodego małżeństwa naznaczone ogromnym wysiłkiem zrobienia wszystkiego co tylko możliwe dla chorego dziecka musi budzić podziw i szacunek czytelnika. Jeśli tak wiele można uczynić z miłości, to chyba nie jesteśmy, jako homo sapiens, gatunkiem zupełnie straconym. To mój najbardziej optymistyczny wniosek z tej lektury. Niezależnie od trudu, jakim wypełnione jest życie młodych rodziców, mimo tlącej się nadziei kierującej ich do kolejnych uzdrowicieli i znachorów, którzy okazują się równie bezradni co medycyna naukowa, autor stara się zrozumieć los, który ich spotkał, próbuje dociekać sensu cierpienia, które wydaje się zupełnie niezasłużone, zwłaszcza wobec istoty tak niewinnej. I gdy wreszcie przychodzi nieuchronny, przewidziany przez lekarzy moment, padają przejmujące słowa: "Kalinko, nigdy Cię nie zapomnimy". Nie wiem czy potrafię to zrozumieć, nie wiem czy ktokolwiek, kto tego nie przeżył jest w stanie zrozumieć doświadczenia Andrzeja i Barki. Dla nas, którzy należymy do obojętnego, zewnętrznego świata dostępny jest tylko ten wzruszający dokument, książka, obok której nie można przejść bez emocjonalnej reakcji.