Kadry niedogaszonych wspomnień

IG:ksiazki_wloczykija Aspen, nasza główna bohaterka, niczym detektyw tropiąca zaginioną przeszłość, prowadzi nas przez istny labirynt niedopowiedzianych pytań i ukrytych gęsto prawd. Na temat samej fabuły możemy z pewnością powiedzieć to, że autor umiejętnie podsuwa nam kolejne tropy by zaraz je zręcznie i szybko zmylić. I cała historia jest niczym układanie puzzli. Następnym jakże ważnym, jest język użyty przez Mroza w książce. Dla mnie jest on zniewalająco piękny, delikatny i dystyngowany. Wątek ze straceniem pamięci, to jakże kolejny plus całej historii. Ale u mnie to by było na tyle. Autor ewidentnie bawi się z nami w kotka i myszkę, dawkując nam te informacje i stopniowo odkrywając karty prawdę. Momentami zdecydowanie możemy poczuć się mocno zirytowani brakiem odpowiedzi. I tutaj pojawia się największą rzecz jaka przeszkadzała mi w tej książce, zbyt mocno rozwleczona główna akcja. Zdążyło mi się myśleć, że już im dalej tym bardziej na siłę jest to zrobione. W tej jakże gęstej mgiełce tajemnic, gdzieniegdzie możemy dostrzec schematy i przewidywalność. Zaś niektóre wątki zdają się prowadzić donikąd. Zdecydowanie brakowało mi w tej książce dynamiki, na którą tak czekałam i do której Mróz jest zdolny i potrafi doskonale ją wykreować. To największy minus, który boli, bo chyba zbyt wiele oczekiwałam od tej części. Mimo tych niedociągnięć, jakie ja widzę, to całkiem udana powieść. Bawi, wzrusza i daje do myślenia. Więc jeśli szukacie książki, która zapewni Wam rozrywkę, bądź chcecie poczytać coś lekkiego na wieczór, to ta książka jest zdecydowanie idealnym przerywnikiem.