Juno

"Juno" to współczesna, przedstawiona w sposób dosyć niekonwencjonalny i niezwykły, ironiczny, czasem dowcipny, operująca językiem żywym i obrazowym opowieść o rodzinie, o ludzkich bolączkach i gdzieś ukrytych zadrach, o marzeniach i rozczarowaniach, małych sukcesach i porażkach, śmierci i żałobie, o trudach macierzyństwa i bycia żoną czy poprostu kobietą. Opowieść o kredycie i o długu. Długu w sensie ekonomicznym ale i ludzkim, duchowym wobec najbliższych, wobec życia czy środowiska z którego wyrastamy. To opowieść o kobietach, o kryzysie wieku średniego, o trudnych relacjach między siostrami, o "cichej" rywalizacji i wciąż ciążącej jak kamień przeszłości, o życiu które się toczy i o nieuchronnie zbliżającej się śmierci nieuleczalnie chorego ojca. Książkę czyta się dosyć szybko, głównie dzięki wartkiemu i ciekawemu stylowi narracji autorki, która bawi się językiem stosując liczne porównania i co chwilę przeskakując w wątkach czasowych i osobowych. Z jednej strony może to drażnić czytelnika, z drugiej zaś rozpalać większą ciekawość co do otwartych wątków przedstawiających zwykłą prozę, czasami skomplikowanego życia. Mnie ta niby prosta historia rodziny z mazurskiej wsi (gdzie rodzin i takich historii pewnie jest wiele),wciągnęła głównie ze względu na niebanalny styl przekazu i narracji autorki, która prostą historię potrafiła pokazać w sposób niezwykły.