Joanna

Nie, nie, nie … nie takiego zakończenia się spodziewałam; tak bardzo kibicowałam Joannie w dążeniu do ułożenia sobie nowego życia, do szczęścia, miłości, spełnienia. Ale decyzję podjął za nią ktoś inny, ktoś kto zdawał sobie sprawę, że kobiecie trudno będzie zrezygnować całkowicie z dotychczasowego życia, zwłaszcza że jest matką dwójki dzieci. Bardzo polubiłam Joannę, trzydziestolatkę, matkę, partnerkę Roberta, pracownika naukowego, za którym podążała wszędzie tam, gdzie mógł osiągnąć więcej. Nie dokończyła studiów na wydziale malarstwa krakowskiej ASP, będąc w ciąży wyjechała za ukochanym do Bonn, do jego matki, potem była przeprowadzka do W. Brytanii, gdzie przyszła na świat ich córeczka, a Robert całkowicie zatracił się w swojej pracy i dążeniu do kariery. Teraz zapowiedział, że przeprowadzają się do Kolonii; nigdy nie pytał o nic Joanny, nie interesował się jej potrzebami, troskami, odczuwaniem - on decydował, a ona podporządkowała jego potrzebom całe swoje życie. Ale jedno zdarzenie, jedno spotkanie z Anetą zmieniło wiele w codzienności Joanny. Z ogromną przyjemnością czytałam tę książkę, pełną barwnych i rzeczywistych postaci, wielorakich emocji, humoru, zaskakujących zdarzeń, książkę ciepłą, niekiedy przenikającą smutkiem, ale też napawającą optymizmem i nadzieją, która skłania do głębszych przemyśleń nad codziennym życiem, jego rozczarowaniami i nadziejami, decyzjami, które niekiedy bardzo trudno podjąć, aby nie krzywdzić dzieci. Sprzyjałam Joannie, życzyłam jej z całej duszy szczęścia w nowym, bardzo dobrze zapowiadającym się związku z Aleksandrem, zaistnienia jako malarka, w czym była naprawdę dobra. Książkę czyta się bardzo dobrze, bardzo szybko, bowiem jest tak bardzo życiowa, prawdziwa. Nie, nie, nie tak to się miało skończyć, nie takiego zakończenia oczekiwałam ...