Język nocy. Eseje o pisaniu, science fiction i fantasy

W latach 70. fantastyka i science fiction nie cieszyły się dużym uznaniem krytyków. Zaszufladkowane jako podrzędne, niepoważne gatunki, napiętnowane kiczowatymi okładkami, odsunięte w kąt, czekały, aż ktoś odkryje ich potencjał. Wreszcie doczekały się potężnej orędowniczki w osobie Ursuli Le Guin, która nie tylko wprowadziła literaturę fantastyczną na wyższy poziom dzięki swoim powieściom, ale też stawała w jej obronie w licznych odczytach, przedmowach i esejach. W „Języku nocy” Le Guin pokazuje fantastykę jako przekład z naszych snów i intuicji, wskazując na jej związek z psychologią, z samopoznaniem i z szukaniem wolności.