Jeszcze nie dzisiaj

„Jeszcze nie dzisiaj” Agnieszki Grzywacz to książka, któą przeczytałem jednym tchem, a potem długo nie mogłem otrząsnąć się z poczucia ciężaru, który we mnie zostawiła. To nie jest zwykła opowieść – to lustrzana rana, w której odbija się ból tak realny, że niemal dotykalny. Poznajemy Kasię, dziewczynę, która za chwilę skończy osiemnaście lat, a której życie toczy się w dwóch, zupełnie odrębnych wymiarach. W dzień jest niemal niewidzialna, wiecznie głodna, stawiająca karty za grosze w szkolnej ławie. Nocą jednak przemienia się w Lily – mroczną, przebojową, gotową sprzedać kawałek siebie za kromkę chleba. Nie ma tu cukrowych pocieszeń, jest za to brutalna, przejmująca prawda o dorastaniu w świecie, gdzie dziecko musi stać się dorosłym, zanim nauczy się, czym jest dzieciństwo. Jako mężczyzna, czytałem tę historię z rosnącym poczuciem gniewu i bezsilności. Gniewu na dorosłych, którzy zawiedli – na ślepych, na biernych, na tych, którzy wykorzystali jej kruchość. Bezsilności, bo chciałem tę dziewczynę wyrwać z kart powieści, ofiarować jej bezpieczną przystań, której jej zabrakło. Jej walka o przetrwanie, o odrobinę normalności w ramionach pierwszego chłopaka, to opowieść, która rozdziera serce. Miłość, która miała być ucieczką, okazuje się kolejnym labiryntem, z którego trudno znaleźć wyjście. Mimo swojej literackiej mocy, książka ma momenty, w których brakowało mi głębszego wglądu w męskie postaci z otoczenia Kasi. Niektóre sceny, zwłaszcza te dotykające cielesności, balansują między oszczędnością a niedopowiedzeniem. Lecz to drobiazg przy sile, jaka bije z tej prozy. „Jeszcze nie dzisiaj” to powieść-cierpienie, powieść-krzyk, który wydobywa się z gardła szeptem. To książka, która zostaje w tobie jak zadra – przypomina, by być czujnym, by widzieć więcej. Sięgnij po nią, jeśli masz odwagę spojrzeć w głąb ludzkiej rozpaczy. Ale ostrzegam – ta lektura nie opuszcza cię wraz z ostatnią stroną. Jej echo w tobie zostaje.