Jeszcze dzień życia

Pisana dawno, opowiada o wydarzeniach dziejących się niemal pięćdziesiąt lat temu. Z dzisiejszej perspektywy wydaje się to niemal niepojęte, że Kapuściński pojechał w miejsce, z którego wszyscy uciekali. Uciekali bo byli przekonani o rychłej śmierci gdyby tylko zostali. Nienawiść ludzka nie zna granic jeśli tylko może się na czymś albo kimś wyładować. Reportaż bardzo barwny, żywy, wzbogacony o opisy otoczenia, przez co ma się wrażenie jakbym oglądał film, a nie czytał książkę. Kapuściński był w Angoli rozdartej wojną domową bardzo krótko, ale wystarczająco długo by doświadczyć czym jest chaos, niepewność i szał niszczenia. Pisana z perspektywy białego człowieka, dlatego pobrzmiewa w niej kolonializm i jego liczne echa; czarni rewolucjoniści nie mają w zasadzie głosu, a jeśli już to obsadza się ich w roli czarnych charakterów. No cóż, żaden dziennikarz nie miał odwagi być wówczas w Angoli, tę znalazł w sobie Kapuściński, ale nie można od niego wymagać iście samobójczej misji przebywania w obozach żądnych rewanżu czarnoskórych obywateli.