Jesteś moim ocaleniem

Na początku przyznaję, że nie czytałam 1 cz. Zaczęłam od 2 tomu bo bardzo ciekawiło mnie jak autorka rozegrała akcję z pierwszego rozdziału tej części i brutalnego gwałtu jakiego dopuścił się mąż na żonie. Początek wow. Autorka niesamowicie opisała wydarzenia i to co przeżywali bohaterowie w wyniku przemocy seksualnej jaka dotknęła bohaterkę. Niestety później wszystko zostało zaprzepaszczone. W jednej chwili bohaterka ma traumę, wyje na widok męża, trzęsie się, ma gigantyczny atak paniki. A kilka godzin później, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki - trauma znika. Mamy wspólny prysznic, buziaczki, mizianie i tulenie. I dodajmy do tego wspólne spanie w pokoju i łóżku w którym spotkała ją cała tragedia. Poważnie? I to jest metoda małych pierwszych kroczków? Ja wiem że to fikcja literacka ale troszkę więcej realizmu by się przydało. Traumy tak nie znikają. I owszem różnie się objawiają ale tak opisane w ekspresowym tempie nie są w stanie wyparować. A co mamy dalej? Króliki bo właśnie tak zachowują się bohaterowie - no ale przecież to hormony tak szaleją....no a dalej mamy jeszcze więcej absurdalnych zachowań i to takich, że miałam wrażenie, że bohaterka jest po prostu niezrównoważona.... Strasznie wielka szkoda, że autorka tak poprowadziła historię bo niestety zaprzepaściła całe napięcie i emocje jakie świetnie wykreowała na początku.