Jesień w Pekinie

„Kiedy czuję satysfakcję w rękach i w nogach i kiedy mogę się całkiem rozluźnić i rozprężyć, wtedy wiem, czego chcę, bo wtedy mogę myśleć sobie o tym, jak by to było, gdyby było tak, jak chcę”. Lektura kompletnie odjechana. Po prostu fiksum-dyrdum. Autobusy z numerem 975 (innych nie było) szorujące tyłami po ziemi z silnikami napędzanymi ośćmi sumika sumiastego, konduktor chodzący w kółko i krzyżyk, odległość mierzona szmatami i szmatkami drogi, ksiądz Małyjanio popadający w stany grzechów przelotnych i sam sobie udzielający dyspensy, strzyżenie gołębi wodnych, profesor Zjadłjad o szyi stożkowato-cylindrycznej i jego projekt Ping 903 i ćwińskie (to nie błąd) zachowanie niektórych bohaterów. Nie na darmo Boris Vian określany jest mistrzem surrealizmu. Kapitalnie absurdalnie jest od początku do końca, a utrzymać wysoki poziom przez cały czas wcale nie jest łatwo. W zabawie językiem autor osiągnął wyżyny; błyskotliwe dialogi, można się naprawdę pośmiać; jest i czarny humor, a więc mamy parę trupów, są ludzkie przywary, jest wątek miłosny i dosyć sporo erotyzmu, ale w formie prawie wysublimowanej. Jest więc absurdalnie, jest śmiesznie, czasem subtelnie, a między tym wszystkim autor przemycił głębsze myśli na temat sensu istnienia, wyboru życiowej drogi i odmienności seksualnej. Książka niekoniecznie spodoba się wszystkim. To nie jest tekst dla ponuraków, osób biorących wszystko na poważnie, bez poczucia humoru i dystansu. Dla mnie to było jak powiew świeżego powietrza, totalnie odlotowe doświadczenie.