Jerzy Ossoliński. Orator polskiego baroku

Podstawowym celem niniejszej pracy jest podjęcie próby zebrania i opisu dorobku oratorskiego Jerzego Ossolińskiego. Ze względu na mnogość i różnorodność oracji kanclerza ogólnemu przeglądowi jego dokonań towarzyszy refleksja szczegółowa, idąca w dwóch głównych kierunkach. Po pierwsze jest to skupienie uwagi na tej mowie łacińskiej Ossolińskiego, której znaczenie wykroczyło poza aktualny kontekst i która na trwałe weszła do literatury polskiej oraz społecznej świadomości, po drugie — opis polskich mów kanclerza nastawiony przede wszystkim na poszukiwanie znamion realizowanych przez niego konwencji, wskazanie funkcjonowania jego przemów w ramach różnych typów oratorstwa staropolskiego, obserwację wpisanych w nie schematów myślowych.