Jej ostatnia godzina

"Jej ostatnia godzina" to jedna z tych książek, które czyta się szybko… ale niekoniecznie zostają w głowie na dłużej. Ma wszystko, co powinien mieć thriller: krótkie rozdziały, tempo, napięcie, które regularnie podbija ciekawość. I to działa – naprawdę łatwo wpaść w rytm czytania i „jeszcze tylko jeden rozdział”. Problem w tym, że za tym tempem nie zawsze idzie jakość. Najbardziej przeszkadzała mi powtarzalność. Schematy są tu bardzo widoczne i trudno było mi pozbyć się wrażenia, że ta historia idzie dobrze znanym torem. Niby pojawiają się momenty, które mają zaskoczyć, ale nie wybrzmiewają tak mocno, jak powinny. Postacie? Raczej funkcjonalne niż zapadające w pamięć. Spełniają swoją rolę w historii, ale brakowało mi w nich głębi i czegoś, co sprawiłoby, że naprawdę bym się nimi przejęła. Przez to emocje, które książka próbuje wywołać, są trochę stłumione. Styl jest prosty i bardzo przystępny, co zdecydowanie ułatwia szybkie czytanie. Z drugiej strony momentami miałam wrażenie, że jest aż za bardzo zachowawczy – brakuje tu językowego pazura albo czegoś, co nadałoby całości bardziej wyrazisty charakter. To nie jest zła książka – raczej typowy przedstawiciel gatunku. Taka, która sprawdzi się jako rozrywka na kilka wieczorów, ale raczej nie zostawi większego śladu. Jeśli ktoś czyta dużo thrillerów, może poczuć, że to wszystko już gdzieś było. Jeśli nie – będzie to całkiem przyjemna, choć mało wyróżniająca się lektura.