Jedyny dzień w roku

„Każdy rok taki sam. Kołowrotek, pęd, stres. Chciałoby się, żeby ten jeden, jedyny dzień był inny. Wyjątkowy, wspaniały. A tu – bach!- znowu to samo” A co zrobić, jeśli ten dzień wpadł w jakąś pętle czasu i ciągle się powtarza. Z taką sytuacją spotyka się Dorota, młoda dziewczyna, która mieszka wraz ze swym czworonożnym przyjacielem Fąflem, na warszawskim Ursynowie. Mieszkanko ma niewielkie, ale własne i oczywiście kupione na kredyt. Jak co roku wybiera się na kolację wigilijną do rodziców. Wierzy, że w tym magicznym dniu kiedy rzekomo cichną wszelkie spory, pachnie choinką piernikami, a śnieg rozjaśnia nocny mrok, rodzina a zwłaszcza mama doceni jej pracę, życie jakie wiedzie, że nie będzie ostatnia w kolejce do składania życzeń, połamania się opłatkiem, do talerza z barszczem… I że ten barszcz będzie na wywarze warzywnym a nie mięsnym bo przecież ona jest wegetarianką. Niestety, los chce inaczej. Ale przecież można spróbować jeszcze raz … Książka niesie przesłanie dla każdego i to nie tylko na wigilijny dzień. Wewnętrzna metamorfoza Doroty i innych bohaterów to dowód na to, że będąc dobrym, uprzejmym, życzliwym, wyrozumiałym dla bliźnich, łatwiej, lepiej się żyje w rodzinie, w społeczeństwie. Empatia powinna być powszechna u każdego i codzienna a nie tylko od święta, zwłaszcza w Wigilię. Nie powinno oceniać się ludzi po wyglądzie, wykształceniu czy statusie materialnym. Agnieszka Jeż w powieści pokazała jak nawet maleńkie odruchy życzliwości, sympatii wobec bliźniego powodują wyzwalanie tej dobroci u innych. To swego rodzaju taki efekt domina, który powinien trwać nieprzerwanie. Przecież to nic nie kosztuje a ułatwia życie. Jest to powieść z gatunku tych z przesłaniem, a do tego mamy tu motyw manipulacji czasem, który uwielbiam. Kompozycja bardzo dobrze przemyślana, początek jest trochę rozwleczony, ale wiele szczegółów miało na koniec kluczowe znaczenie dla fabuły. W stosach świątecznych tytułów, które ostatnio są wydawane, ten moim zdaniem wyróżnia się oryginalnością.