Jednak... tak miało być

Minimalistyczne czarno-białe okładki, niewielka objętość, sprawiły, że tak naprawdę nie wiedziałam czego się spodziewać po tych nowelkach. Jednak te niepozornie wyglądające książki, zaserwowały mi całą gamę emocji, jakich czasami próżno szukać w powieściach wielkogabarytowych. To książki z rodzaju tych, które nazywam "na raz". Bierzesz do ręki i odkładasz dopiero kiedy przeczytasz ostatnie zdanie. W części pierwszej poznajemy Agę, która po latach pobytu na wyspach wraca w rodzinne strony na zjazd absolwentów uczelni ale przy okazji chce dopiąć kilka nie zamkniętych spraw z przeszłośći, z byłymi faceta oraz z przyjaciół. W drugiej części natomiast poznajemy od podszewki bohaterów z pierwszej części oraz dalsze ich losy. Początkowo Autorka sprytnie zwiodła mnie, sugerując, że mam doczynienia z romansem z konkretną nutką erotyzmu, tylko po to żeby ostatecznie zapodać bombę uczuciową, którą zrzuciła na moją głowę nie oszczędzając mnie wcale, złość, rozczarowanie, radość oraz łzy, które cisnęły się ostro do oczu to tylko niektóre z nich. Dominika w swoich książkach pokazuje nam dramaty i problemy z jakimi borykają się ludzie, z jakimi traumami często przychodzi im żyć, porusza też temat akceptacji samego siebie i motywacji. Ale przede wszystkim uświadamia nam, że życie mamy tylko jedno, dlatego powinniśmy czerpać z niego pełnymi garściami, bo nie wiemy co przyniesie nam jutro i czy wogole nadejdzie. Polecam