Jedenasta powieść, osiemnasta książka

Nie często czytuję pisarzy norweskich. W zasadzie można powiedzieć, że to moje pierwsze spotkanie z literaturą rodem z północy. Pierwsze i nie rokujące zbyt wielu w przyszłości, choć może wydarzy się jeszcze coś, co zmieni moje nastawienie. Solstad bowiem najpierw zachęcił mnie niebanalnym pomysłem fabularnym, ale potem przygniótł stylem, dowalił niekończącymi się przemyśleniami, smykałką do filozoficznego drążenia dziury w całym i niekończącym się robieniem z igły wideł (bo ile można czytać o spotkaniach jego kochanki z innymi mężczyznami, z których to spotkań koniec końców nic nie wynikało?).