Jedenaście tysięcy dziewic

Tytuł powieści nawiązuje do nazwy kaplicy Jedenastu Tysięcy Dziewic w kościele Mariackim w Gdańsku. Nazwa została błędnie przetłumaczona przez historyków zamiast - " jedenaście męczennic dziewic", z powstaniem kaplicy natomiast związana jest szokująca legenda . Dla większości ludzi słowo rodzina kojarzy się z poczuciem bezpieczeństwa, wsparcia i pomocy w trudnych życiowych sytuacjach, wzajemnym zrozumieniem. Ta powieść jest rewersem ciepłego wizerunku rodziny, osób bliskich. Jest to rodzaj sagi sześciu rodów kaszubskich z mnogością kobiecych postaci bliżej lub bardziej powiązanych ze sobą. Nie trudno pogubić się, na końcu książki autorka zamieściła spis postaci i rodzin do których przynależą. Akcja powieści toczy się współcześnie i sięga czasów drugiej wojny światowej, rozpoczyna ją historia pierwszej właścicielki starej poniemieckiej willi przy ulicy Polanki a kończy dramat osobisty ostatniej jej mieszkanki - Anki. Przez całą niemal opowiedzianą historię kilku pokoleń kobiet przewija się wątek życiowy Anki, która mimo ciężkiej choroby nie poddaje się biernie losowi, nie usiłuje też zmieniać na siłę swego przeznaczenia, w miarę możliwości stara się jednak dokonywać rozsądnych wyborów. Główne bohaterki powieści to kobiety w różnym wieku, od 80 lat do 30. całkowicie osamotnione i pozbawione pomocy, mimo posiadania najbliższej rodziny, męża czy mieszkającego wspólnie syna nie mogą liczyć na nikogo. Każda z nich na swój sposób uruchamia mechanizmy obronne - ucieczka w chorobę, nałogi, wspomnienia bycia atrakcyjną dla mężczyzn. Dominuje jednak egoizm. Bardzo ciekawa powieść , chociaż pozostawia po sobie uczucie pesymizmu. Życie bohaterek książki jest też próbą wyjaśnienia dlaczego doszło do tak przejmującego osamotnienia .