Jeden dobry dzień

Bardzo cenię i lubię pisarzy, którzy już nic nie muszą. Nie muszą udowadniać, że są wielcy, bo są i zawsze byli. Nie muszą zabiegać o wiernych czytelników, bo ich mają. Nawet jeśli nie są to tłumy (słowa "tłum" nigdy nie lubiłam i nie lubię, bo źle mi się kojarzy). Nie muszą biegać od telewizyjnej stacji do stacji, by pierdzielić głupoty o tym, co napisali. Po prostu piszą... To taka refleksja po lekturze książki Romy Ligockiej "Jeden dobry dzień". Miałam sobie dozować. Nie udało się - połknęłam jednym tchem, ale i ze ściśniętym sercem. Wiem jednak, że całość będę nosić w sobie jeszcze bardzo, bardzo długo. Bo Roma Ligocka kolejny raz nie sili się na oryginalność. Pisze prosto, oszczędnie, ale z siłą emocjonalnego wodospadu i cyklonu. Jej nowa książka to wspomnieniowa opowieść, a raczej wspomnieniowe zapiski, o przemijaniu, przyjaźni, miłości, śmierci... O byciu z kimś, kto przez rok umiera i komu medycyna pomóc nie może. O pożegnaniach, ale i odkryciach, szukaniu piękna w codzienności i tzw. rzeczach małych. Mimo ogromu smutku, ta książka tchnie optymizmem - wciąż możemy mieć przed sobą piękne dni, wciąż czekają na nas wyzwania i wciąż uczymy się życia.