Jaszczur

Sławomir Shuty jest mistrzem zabawy słowem i znaczeniem. W każdym akapicie „Jaszczura” czytelnik, odkrywając nawiązania do literatury, filmu, kultury czy życia codziennego, czerpie satysfakcję podobną do tej po rozwiązaniu zagadki. Jego niezwykle zmysłowy i bogaty język prowadzi nas niczym w szalonym tańcu poprzez alkoholowo-narkotyczne ciągi, pozwala poczuć chemię grasującą w organizmie pisarza. Bohater „Jaszczura” to artysta zbuntowany wobec otaczającej go rzeczywistości, wyalienowany i samotny w morzu otaczającego go drobnomieszczaństwa. Wiecznie pijany, zawalający terminy, kompromitujący się na spotkaniach autorskich. Rozpina rozporek, cierpi za miliony, ma w dupie małe miasteczka. Przez jego łóżko przewalają się kobiety niczym w „Kobietach” Bukowskiego, a on nie potrafi zaakceptować ciąży jednej z nich, wcześniej bowiem przeżył własną - urodził wielkie dzieło. „Jaszczur” jest ciężarny od podtekstów i nawiązań, pełny długich zdań, budowanych za pomocą wyliczania kolejnych fraz i oddzielania ich przecinkami. W wielu miejscach zamiast kropki lub trzykropka zdanie zamykają dwie kropki. Nie mam pojęcia, co to ma oznaczać. Mam wrażenie, że autor próbuje mnie nabrać i celowo zdezorientować, żebym nie napisała przypadkiem jakiejś przemądrzałej recenzji.