Jaksa

Jaksa to syn przeklętego Miłosza z Drużycy który na Rabym Polu zabił potężnego, hungurowego wodza kagana Goorana. Jednak zrobił to podstępem, a nie w honorowej walce, dlatego tym skazał swój ród na wybicie i zapomnienie, w tym swojego małego syna Jaksę. Potężni Hungurowie to bardzo pamiętliwy i nieustępliwy ród. Nieskorzy do przebaczenia, dlatego śladem ostatnich Lędziców ruszają przez upadły kraj aby ich wybić. Poznajemy Wenedę żonę Miłosza która próbuje uciec przed oprawcami najpierw w Dzierzgoniu, potem u brata męża jednocześnie uciekając przed Hungurami jak strzygoniami czy innymi leśnymi potworami. Ale śmierć w końcu ją dopada a Jaksa zostaje sam na świecie domagając się prawa zemsty i nieustannie uciekając przed wrogiem. Kraina Lendii jest niezwykła, tajemnicza i przerażająca. Gdzie upiory i strzygonie ożywiają aby gnębić swoich oprawców. Gdzie duchy tchórzliwych rycerzy, którzy nie walczyli za króla i wolność królestwa zostali potępieni na zawsze. I nawet po śmierci nie zaznali spokoju. To mroczna i krwawa historia o zemście. Hm... debiut fantastyczny Pana Jacka Komudy zaliczam do udanych. Jaksa to z pewnością wstęp w większą historię i obrotem wydarzeń. Niezwykle łatwo odczuć tu wiedźmińskie klimaty i przywitać znane z innych opowieści mroczne i leśne potwory. Otaczające krainę lasy, pola, łąki i góry zawierają wiele tajemniczych, groźnych i niesamowitych stworzeń. Ludzie są tylko ludźmi ukazują cały pakiet emocji od uczuć pełnych zaangażowania i miłości poprzez lojalność i wierność, a kończąc na strachu i zdradzie. Jednak to wszystko jest gratką dla cierpliwego, wymagającego czytelnika gdyż opisy walk, miejsc są dość obszerne i momentami można zgubić wątek, zwłaszcza przy początkowych rozdziałach. Czy sam język i żargon tej opowieści może momentami przytoczyć, odstraszyć, zniechęcić, ale plusem był słowniczek na końcu książki. Jednym słowem to bardzo dobry debiut. I cieszę się, że miałam wystarczająco dużo motywacji, aby po nią sięgnąć i przetrwać.