Jak rozmawiać z nieznajomymi. Co powinniśmy wiedzieć o ludziach, o których nic nie wiemy

"Rozmawiając z nieznajomymi: co powinniśmy wiedzieć o ludziach, których nie znamy" z początku wydawała mi się zlepkiem luźnych historyjek, w których autor stara się pokazać mielizny, na jakie łatwo wpaść kiedy niewiele się wie o rozmówcy oraz jak łatwo może dojść do poważnych w skutkach pomyłek. Pierwsza przytaczana sytuacja dotyczy zatrzymania przez białego policjanta ciemnoskórej dziewczyny, która przeistoczyła się kłótnię z fatalnym finałem. Druga spotkania Korteza i Montezumą, zupełnie z innej bajki i bez powiązania z poprzednią. Stopniowo jednak luźne wątki zaczęły się łączyć a argumentacja autora stała się klarowna. Pokazane są błędy poznawcze, skróty pomagające nam szybciej reagować ale w wielu sytuacjach sprowadzające nas na manowce. Domyślnym trybem naszego funkcjonowania jest domniemanie niewinności, wydaje się, że kłamca unika kontaktu wzrokowego, a pijana osoba, która potrafi prowadzić rozmowę, jest w pełni świadoma co się z nią dzieje. Za najciekawsze uważam rozdziały o tym jak trudno zdemaskować pedofila, o zjawisku urwanego filmu i ryzykownego picia i nadmiernej podejrzliwości. (opinia opublikowana pierwotnie na GR)