Jak rozbiłam szkło. Moje dorastanie wśród Świadków Jehowy

Tej książki nie powinno się czytać jednym ciągiem. Dozowałam ją sobie, żeby nad każdym poruszanym tematem później się zastanowić. Chyba każdy z nas może powiedzieć, że zdarzyło mu się na swojej drodze spotkać świadków Jehowy. Stoją z ekspozycją swoich broszur lub chodzą od domu do domu. A jak kogoś dopadną, próbują wciągać w rozmowy. Ja się nigdy w takie konwersacje nie dałam wmanewrować, ponieważ zwykle nie mam na nic czasu, a gadanie po próżnicy to nie moja bajka. Mimo wszystko oni byli nadal uprzejmi. A to pozory. Książka z pewnością wyedukowała mnie w kwestii zagadnienia pod nazwą: Królestwo Świadków Jehowy. Nie miałam bowiem pojęcia, że to ich łażenie od domu do domu nazywa się głoszeniem, a osoby głoszące są siostrami lub braćmi. Kobiety głoszące to w większości pionierki (wyższy status świadka Jehowy). Niestety ze smutkiem stwierdzam, że w hierarchii świadków Jehowy wyżej kobieta już nie zajdzie. To zdecydowanie świat mężczyzn. Każdy zbór ma tak zwanych starszych i oni decydują w sprawach ważnych, sądzą wiernych lub ich wykluczają. Ojciec Tulii Topy piastował funkcję starszego, przez co ich rodzina ciągle była na cenzurowanym. Musieli dawać dobry przykład innym świadkom. Dla porównania dzieci osób o niższym statusie miały więcej swobody niż Tulia i jej siostra. Jak się okazuje, świadkowie Jehowy to szczelnie zamknięte środowisko. Jego członkowie są pod nieustanną kontrolą, a co za tym idzie w stałym kontakcie. Czas dla siebie nie istnieje. Każde popołudnie to przynajmniej dwie godziny głoszenia, a poza tym są zebrania, wizyty w domach i spotkania integracyjne. Spędzają ze sobą każdą wolną chwilę. Kontroli podlegają bajki które oglądają dzieci, książki które czytają dorośli, filmy które oglądają dorośli, pod kontrolą jest pożycie małżeńskie oraz szeroko pojęta służba Jehowie. Ilość czasu poświęcona na głoszenie oraz nawet zabieranie głosu podczas zebrań zbioru również jest kontrolowana. Jakie wnioski wysnułam po przeczytaniu? Ta religia nieco przypomina mi islam. U Arabów kobieta też nic nie znaczy. Jeśli zaczyna myśleć, a nie daj Boże myśleć INACZEJ niż wszyscy świadkowie, poddawana jest totalnemu ryciu beretu - że tak powiem kolokwialnie. Uprzejmie uwagi płyną nieustannie i z każdej strony. Odpowiednia tematyka broszury STRAŻNICA wspomaga te działania. Później pojawiają się naciski. Zachowania niezgodne z polityką królestwa świadków Jehowy są grzechem i należy je piętnować. Najpierw starsi pozbawiają delikwenta przywilejów. Na przykład nie może on zabierać głosu podczas zebrań. Czytając to, pomyślałam też mi przywilej. A jednak dla nich jest to karą. Najgorsze jest wykluczenie ze społeczności świadków Jehowy. Piętnują wszyscy świadkowie. Po prostu włos się na głowie jeży... Polecam z całego serca, to naprawdę warta uwagi lektura.