Jak pisać. Pamiętnik rzemieślnika

Książka ta składa się z dwóch części. Pierwsza to coś w rodzaju autobiografii Kinga, napisanej niezwykle zajmująco. Niektóre wydarzenia z jego dzieciństwa (historie z trującym bluszczem, opiekunką do dzieci i laryngologiem) brzmią tak przerażająco, jakby pochodziły z najwymyślniejszego horroru. King opowiada też, jak to się stało, że został pisarzem. Zwraca uwagę jego wytrwałość i upór, z jakim wysyłał do wydawców swoje pierwsze utwory, choć początkowo wszystkie były odrzucane. Druga część to opowieść o tajnikach pracy twórczej oraz porady dla początkujących pisarzy. Brzmią one bardzo sensownie, ale jedna strasznie mnie rozbawiła: "oszczędzaj słowa". Sama w sobie to znakomita rada, ale zabawne, że udziela jej akurat znany z wodolejstwa King. Jednak akurat w tym jego dziele wodolejstwa jest mało i książkę bardzo dobrze się czyta. Widać, że autor naprawdę uwielbia to, co robi. Facet ma niesamowite szczęście, że może świetnie zarabiać na zajęciu, które kocha. "Kiedy piszecie, też chcecie uwolnić się od świata, nieprawdaż? Oczywiście, że tak. Podczas pisania tworzycie własne światy. Tak naprawdę mówimy tu o czymś, co można by nazwać twórczym snem."