Jak być paryżanką w Polsce

Teraz sobie strzelam w kolano:) Ta książka zbiera bardzo złe opinie, a mnie podobała się wybitnie. Może paradoks polega na tym, że ja z modą się jakoś mijam? Przede wszystkim piękne wydanie, ładny papier, przepiękne ilustracje. Czyta się szybciutko, takie tam generalne wskazówki dotyczące stylu, dla mnie bardzo przydatne, chociaż mam kilka uwag. Zacznijmy od tego, co mi się podoba. Anegdotki z życia prywatnego autorki, pokazują, że nie jest nadęta i nie stawia na kult pieniądza. Nie boi się opowiadać o swoich porażkach, czy o kilku kiczowatych epizodach w stylu sztuczne rzęsy na stałe. Lekki styl, super przykłady zagraniczne i polskie kobiet, które mają paryski styl. Paryski, nie francuski, bo i taki tytuł książki. Sztuczne rzęsy. No cudownie, że ktoś wreszcie napisał, że wygląda się w ich idiotycznie, jeszcze nie spotkałam kobiety, która wyglądałaby w nich dobrze. Opalenizna jest do bani, super, że się autorka ze mną zgadza. Brzydka, niezdrowa, niemodna. Nie podoba mi się polecanie balerinek. Większość kobiet, które widuję wyglądają w nich tragicznie, jakby miały płaskostopie, a do tego są bardzo niezdrowe. Kolejną rzeczą jest czarna ramoneska, absolutnie każdy ją ma i w moim mniemaniu straciła już swoją uniwersalną wartość, wręcz wydaje mi się być tandetna. Ta książka nie ma dla mnie jako takich słabych punktów, tzn. stron czy rozdziałów, które są zbyteczne. Ja połknęłam za jednym zamachem. Ważne żeby wiedzieć po co sięgamy. Jeśli ktoś chcę książki ambitnej, to nie sięga po pozycję urodową/modową, chyba, że pierwszy raz widzi książkę na oczy.