Jak Bóg przykazał

Czasami zastanawiamy się dlaczego dana książka dostała taką a taką nagrodę, skoro my czytając ją nie widzimy do tego podstaw. Tym razem jednak jest inaczej. Laureatka najbardziej zasłużonej włoskiej nagrody Premio Strega za rok 2007 zasługuję na to w całej rozciągłości. Ta książka to po prostu arcydzieło i jedna z najlepszych powieści jakie ostatnio czytałem. Książka zaczyna się w nocy o 3:23, kiedy to Rino Zena budzi swojego jedynego syna Cristiano, którego sam wychowuje. Jest to para głównych bohaterów, którzy żyją razem w bardzo złych warunkach, ale łączy ich bardzo silna więź. Trudno jest ich rozdzielić... Rino jest twardy dla swojego syna, niemalże okrutny, lecz Cristiano nie sprzeciwia się woli ojca, nawet w sytuacji gdy ojciec nie ma racji. Główni bohaterowie mają dwóch przyjaciół Danilo Aprea, który po śmierci córeczki stał się alkoholikiem oraz Corrado Rumitz będący po ciężkim wypadku porażenia prądem. Razem stanowią zgraną paczkę. Do tej czwórki dołączają kolejni bohaterowie. Fabiana i Esmeralda, Beppe Trecca, Tekken. Każda z postaci ma swoją mroczną tajemnice. Apogeum wydarzeń z przeszłości, ich widm ma miejsce w czasie burzy w nocy z niedzieli na poniedziałek. Wydarzenia tejże nocy mieszają się w taki sposób, że nie wiadomo gdzie jest fikcja, a gdzie rzeczywistość. Cała akcja toczy się przez 6 dni. Od piątku do środy, lecz kumulacja właśnie jest w połowie czyli we wspomnianej nocy. Całość jest opisana po mistrzowsku. Krótkie rozdziały sprawiają, że akcja zaczyna pędzić na łeb na szyję i trudno się oderwać od książki. Wciąga jak to błoto, które się tworzy po tej wielkiej burzy. Wszystkie wydarzenia mają miejsce na włoskiej równinie w pobliżu miejscowości Varrano. Nie jest to miejsce specjalnie urokliwe a wręcz brzydkie. Nie tak kojarzą się wszystkim Włochy, ale tak je przedstawił autor i tak idealnie pasują do książki. Polecam tą powieść wszystkim. Oczywiście powyżej pewnego wieku. Nie jest to powieść dla nastolatków. Do niej trzeba dorosnąć.