Jajko króla Robotyka

Uwielbiam przewrotne, pełne humoru opowieści. I to niezależnie od tego, czy są skierowane do dorosłych, czy do dzieci. Na taką liczyłam, sięgając po "Jajko króla Robotyka". Tym bardziej że autorką tekstu jest Zofia Stanecka, bardzo wszechstronna, wspaniała autorka, której książki uwielbiamy. To naprawdę zabawna i - tak jak się spodziewałam - przewrotna opowieść, którą można czytać z najmłodszymi. Zrozumiały humor i lekkie pióro autorki gwarantują rozrywkę dla całej rodziny. Ta z pozoru prosta historia jest bogata w znaczenia, na których poszukiwania warto się udać wspólnie. Autorka czyni tu ciekawe zestawienie - mechanicznego świata Robotyka i organicznego jaja, które wszystkich przeraża. Dla nas jajo jest czymś zwyczajnym, dla podwładnych króla - obcym. W ten sposób Zofia Stanecka doskonale pokazuje, że to, co jednym wydaje się oswojone, dla innych może być nieznanym, a z tego powodu budzącym lęk. Dworzanie nie chcą poznać tego, co nieznane, zrozumieć tego, chcą jajko jedynie zniszczyć. Jedynie król i Elektryka dostrzegają w obcym przedmiocie piękno, które chcą uchronić. W ten sposób historią staje się doskonałą metaforą, którą można przełożyć na różne aspekty realnego życia. O warstwę wizualną tej historii zadbał Bartek Brosz, który doskonale oddał futurystyczne realia opowieści i brawurowo zwizualizował postaci. Te ilustracje doskonale komponują się z tekstem, są interesujące i świetnie narysowane. Jajko króla Robotyka to doskonały przykład historii o więcej niż jednym dnie. Z jednej strony można ją czytać jak opowieść o dziwnym świecie robotów, które stykają się z nieznanym. Z drugiej - jak historię o reakcjach na to, co nieznane, o chęci niszczenia i chęci chronienia, o ciekawości, dostrzeganiu piękna i napędzanej siłą tłumu niechęci. Z jeszcze innej strony to właśnie przewrotna historia będąca odpowiedzią na odwieczne pytanie: co było pierwsze - jajko czy kura? No i okazuje się, że jedna odpowiedź nie wystarcza, bo pojawiają się wtedy kolejne pytania.