Jadę sobie. Powrót do Azji

Indie to kraj kontrastów. Charakteryzują się dużą różnorodnością pod względem przyrodniczym, religijnym oraz kulturowym. Wyobraźnie podróżników rozbudzają żywymi kolorami i intensywnym zapachem przypraw. Z jednej strony w Indiach można zaobserwować ogromne dzielnice slumsów, w których żyją ludzie bez perspektyw dla siebie i potomstwa. Natomiast na drugiej szali znajdują się przepiękne domy, a w zasadzie pałace w willowych dzielnicach New Delhi czy Bombaju. Tutaj bieda splata się z bogactwem, a historia z teraźniejszością. 7 maja 2008 roku autorka książki wylądowała po raz pierwszy w tym rejonie świata. Bez żadnego pomysłu co dalej, po raz pierwszy samodzielnie udała się na wyprawę. Jakże dziką, niebezpieczną, nieprzewidywalną podróż, która trwała pół roku i obejmowała Indie, Malezję, Tajlandię, Kambodżę i Wietnam. Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza z nich obejmuje tak jak wyżej wspomniałam rok 2008. Rozdziały są króciutkie, każdy opatrzony datą. Autorka prostym, lekkim językiem okraszonym dowcipem, opisuje swoje kolejne zmagania, przygody podróżując po zakątkach Azji. Często skupia się na środkach transportu którymi podróżowała, oraz hotelach w których miała mniejszą lub większą przyjemność nocować. Nie ma w zapiskach wydarzeń historycznych, opisów miejscowej ludności. Miałam wrażenie że czytam ot taki lekki przewodnik po Azji, dla tych którzy mają zamiar kiedykolwiek wybrać się w tamte rejony. Druga część książki to podróż autorki po Nepalu, Bangladeszu, Indiach, Tajlandii, Tajwanie, Filipinach. Swój początek ma w styczniu 2019 roku. Ta część książki bardziej przypadła mi do gustu. Jest bardziej dojrzała. Zawiera więcej szczegółów dotyczących obyczajów, zwyczajów i ogólnie zwiedzanych przez panią Marzenę miejsc. Trzecia część, to wspaniałe kompendium wiedzy dotyczącej tego jak podróżować. Zawiera liczne informacje zarówno o płatnościach za granicą, wynajmowaniu hoteli, chorobach, które mogą się przytrafić podróżującym, czym podróżować, jakie rzeczy zabrać ze sobą. Książka wydana cudnie. Śliski, biały papier, liczne fotografie przykuwają oko. Czyta się ja niezmiernie szybko i z wielką przyjemnością. Polecam szczególnie tym, którzy lubią podróżować, ale nie koniecznie tym, którzy lubią skupiać się na wiedzy historycznej, łakną ciekawostek.